Foo Fighters reduceert rest van dag tot voorprogramma

Foo Fighters, de Amerikaanse band rond Dave Grohl, zou vorig jaar op de eerste dag van Pukkelpop optreden. Dat feest kon door de dramatische omstandigheden helaas niet doorgaan.

Vandaag was het eindelijk zover: Foo Fighters dan toch op het hoofdpodium en de band heeft alle verwachtingen ingelost. De alternatieve hitmachine deed de wei meermaals ontploffen en creëerde een ongezien samenhorigheidsgevoel in Kiewit. De rest van de affiche werd bijna tot uitgesponnen voorprogramma gereduceerd.

Grohl vertelde hoe Pukkelpop zijn eerste festivaloptreden ooit was. “21 jaar geleden stond ik hier (met Nirvana, nvdr), we speelden toen ’s middags en ik herinner me dat iedereen dan al dronken was." Intussen heeft Grohl al lang zijn eigen band en is hij een grote rockster met een hele reeks hits. In willekeurige volgorde een aantal songs die vanavond op het menu stonden: “Learn to fly”, “My hero”, “The pretender”, “Walk”, “Best of you”, “Everlong” en dan sommen we ze nog niet allemaal op.

Foo Fighters heeft goeie songs, de teksten betekenen ook iets. En live is er een geslaagde mix van iets intiemere momenten en voornamelijk rauwere rock uiteraard. Dave Grohl nodigde in Kiewit ook zijn held Bob Mould uit op het podium. Mould stond eerder op de dag zelf in de Marquee.

Uiteraard kon Grohl niet om een verwijzing naar het drama van vorig jaar heen. “These days” werd opgedragen “aan iedereen die er vanavond niet bij kon zijn”. Een lang, hartverwarmend applaus volgde. En het ene meezingmoment kwam na het andere. Foo Fighters triomfeerde, zonder twijfel. Iedereen die erbij was vanavond zal dat kunnen beamen want het is bijzonder moeilijk om de speciale sfeer te beschrijven die er hier hing. Bij vele aanwezigen was er ook een mix van emoties waarschijnlijk.
 
En Grohl, die de massa als geen ander kan bespelen, heeft gezegd dat hij nog wil terugkomen. Meer hoeft dat niet te zijn.

Ellen Maerevoet

Verloren strijd voor Wilco en Four Tet

Dat de Foo Fighters de absolute headliner van vanavond waren, daarover bestaat geen twijfel. Maar dat betekent niet dat er op de andere podia niet meer gespeeld werd. In de Marquee bijvoorbeeld stond met Wilco gelijktijdig toch een band met naam én aanhang. Maar toch: weinig volk in de tent. Als we gewild hadden, hadden we frontman Jeff Tweedy bijna kunnen aanraken.

Dat er sterke concurrentie was, besefte Tweedy ook. “Bedankt aan iedereen die hier is, want jullie hebben heel wat opties.” De leden van Wilco laten het voorts niet aan hun hart komen. De Amerikaanse folkrock-groep speelt een aangename en rustig voortkabbelende set met knappe versies van onder meer “Dawned on me” en het magistrale “Hummingbird” als afsluiter.

In de Castello mocht Four Tet Live het doek laten vallen over Pukkelpop 2012. Four Tet is het pseudoniem van electro-knutselaar Kieran Hebden, die met “There is love in you” twee jaar geleden een -terecht- fel bejubelde plaat afleverde. Live kiest Four Tet wel voor een ander, meer dansbaar, geluid. Voor een toch aardig gevulde tent wisselt Hebden zijn kenmerkende ingetogen en repetitieve melodieën af met scherpe beats.

Joris Truyts

Black Keys brengen Pukkelpopwei aan het shaken

Als afsluiter Foo Fighters de hedendaagse koningen van de gitaarrock zijn, dan kunnen The Black Keys doorgaan voor waardige kroonprinsen. De band moest lang wachten op de grote doorbraak, maar sinds “Brothers” (2010) en vooral “El camino” (2011) hebben ze in korte tijd hun aanhang verveelvoudigd. Er staat dan ook een flink gevulde wei te wachten aan het hoofdpodium.

Frontman Dan Auerbach komt op met een grote zonnebril, immer zijn coole zelf. Opener is meteen het swingende “Howlin’ for you”. De zanger laat de songs voor zich spreken. Veel meer dan “dat is Patrick, hij drumt” komt er niet uit. Maar wie zou daarom geven als er muzikaal genoeg te beleven valt.

In feite is The Black Keys een duo: zanger/gitarist Auerbach en Patrick Carney, die drummer dus. Maar live krijgen ze versterking van een extra bassist en toetsenist. Het zorgt voor wat meer volheid en variatie in de rauwe bluesrock van de band, die met “Little black submarine” ook een rustpunt én meezingmoment inbouwt.

Wat later volgt een knallend “Nova baby”. Bij “Everlasting light” haalt Auerbach dan weer zijn hoge falsetstem uit de kast. Even een romantisch moment inbouwen bij zonsondergang, moet hij gedacht hebben. Geshaket, geklapt en raar gedanst (die clip, weet u wel) wordt vervolgens gedaan bij “Lonely boy” en “Gold on the ceiling”.

The Black Keys heeft een verzameling knappe songs en de grove en veelzijdige stem van Auerbach is live een belevenis. Maar dat we omvergeblazen werden, neen, dat kunnen we ook niet zeggen.

Joris Truyts

SX verliest zijn publiek na "Black video"

De Belgische band SX heeft twee visitekaartjes om u tegen te zeggen: de catchy single “Black video” en frontvrouw Stefanie Callebaut. Het was dan ook erg jammer voor de groep dat hun publiek rond 20 uur heel veel andere dingen aan zijn hoofd had en de Castello verliet nadat ze “Black video” gehoord hadden.

Callebaut heeft het allemaal: ze heeft een krachtige stem, ze bespeelt de toetsen en heeft veel podiumprésence. Vandaag droeg ze een erg zomerse, sexy outfit. Een soort body (of topje en shortje, dat was moeilijk uit te maken) en daarover een doorschijnende lange rok.

De muziek van SX wordt omschreven als “psychedelische indiepop”, mooie melodieën, die ondersteund worden door stevige beats. De song “Gold” was een première voor Pukkelpop, zei Callebaut. En waar de meeste beginnende bands hun hit opsparen tot aan het einde van hun set, durfde SX het aan om “Black video” al middenin de set op het publiek los te laten. Een moedige keuze, maar velen waren enkel voor dit liedje gekomen en wilden daarna dan ook zo snel mogelijk gaan dansen of naar Black Keys.

SX droeg nog een nummer op aan de slachtoffers van het drama vorig jaar op Pukkelpop. “The future” was de afsluiter. Maar het is uitkijken naar hun debuut en deze band zal hier zeker nog in grotere tenten geprogrammeerd worden de komende jaren. 

Ellen Maerevoet

Dance Hall is veel te klein voor Major Lazer

Wie bij deze hitte zin had in een tropisch dansfeestje moest bij Major Lazer zijn. En velen hadden daar zin in, ruim voor de aanvang van het optreden stromen de festivalgangers al toe. De tent blijkt veel te klein en de massa staat opeengepakt tot ver op de wei, waar nog eens duidelijk blijkt dat de festivaltrend waterpistolen en verstuivers zijn. Sommigen gaan nog verder en brengen zelfs een opblaasbaar zwembadje mee.

Major Lazer was een gezamenlijk project van de Amerikaanse producer en dj Diplo en zijn Britse collega Switch. Sinds eind vorig jaar is enkel Diplo de drijvende kracht achter het project. Met “Get free” scoorden ze dé hit van deze zomer. Maar wie enkel dat nummer van de radio kent, stond in de Dance Hall voor een grote verassing.

Want live is de muziek van Major Lazer, de naam van een fictief Jamaicaans strippersonage, een opgefokte mix van dancehall , reggae, hiphop, electro en techno. Het stuitert allerlei kanten uit met doorheen de set verschillende keren samples uit de bekendste nummers “Pon de floor”, “Original don” en “Get free”.

Op het podium gebeurt intussen vanalles: er wordt gecrowdsurft, met champagne over de eerste rijen gespoten en een van de muzikanten stapt in een doorzichtige bal over het publiek. Dat publiek wordt ook actief betrokken. Een groep meisjes mag mee komen shaken met de danseressen, die ook een willekeurige man op het podium halen om er vervolgens op vrij suggestie wijze rond te dansen.

Indrukwekkend hoe de band iedereen van links naar rechts doet wiegen en op en neer laat springen. De vloer in de Dance Hall davert letterlijk op zijn grondvesten. Aan het eind volgt nog een volledige “Get free”, maar dan een versie “in overdrive”. Iedereen zingt en springt, maar door de snelle beat is het niet meer het zomerse en funky nummer dat wij als rustpunt hadden verwacht. Een beetje jammer, maar we vitten op details: hét feestje van deze laatste dag Pukkelpop, dat was Major Lazer.

Joris Truyts

Stephen Malkmus perfecte soundtrack bij luie namiddag

Stephen Malkmus had geen gedroomde start voor zijn optreden in Pukkelpop. Hij werd geplaagd door klankproblemen en kon dat duidelijk niet appreciëren. “Kan je de zang alsjeblieft wat lager zetten?”, zei hij ergens rond het vierde nummer tegen de klankman, nadat hij eerder al meermaals allerlei tekens had gegevens die betrekking hadden op zijn microfoon en op de drums. “The vocals are feeding back.”

Maar toen dat euvel eindelijk verholpen was, werd het wel gezellig op het podium van de Marquee. De voormalige frontman van Pavement gaat tegenwoordig de hort op met de begeleidingsband The Jicks, die bestaat uit een gitarist, een drummer en een bassiste. Zij was trouwens de enige op het podium op wie de hitte geen enkele vat leek te hebben. Bij Malkmus plakte zijn lichtblauwe hemd al gauw aan zijn lijf, uiteraard ook een teken van de complete overgave waarmee hij zich op het optreden stortte.

De muziek die Malkmus momenteel maakt (vorig jaar bracht hij “Mirror traffic” uit, een album dat geproducet werd door Beck), laat zich op dagen als deze het best degusteren languit liggend in het gras terwijl witte wolken voorbijglijden. Helaas was volop in de zon liggen vanmiddag in Kiewit niet echt een verstandige optie en was het publiek dus veroordeeld tot de Marquee, waar er door de hitte gewoon niet altijd erg enthousiast gereageerd werd omdat mensen hun energie aan het sparen waren.

Aan Malkmus lag het dus zeker niet. Hij smeet zich volledig, haalde zijn hoge uithalen perfect, waagde zich aan een poging tot choreografie met zijn bassiste en gooide er zelfs nog een Pavementsong (“Speak, see, remember”) tussen. Ook de drummer nam op verdienstelijke wijze een nummer vocaal voor zijn rekening. En nadat hij het publiek bij het begin van zijn set begroet had in zijn beste Nederlands (“Alles goed?”), sloot Malkmus ook zeer sympathiek af met “Dankjewel, dankjewel”.

Ellen Maerevoet

Ondankbare taak voor Dry the River in de Marquee

Openen op de laatste dag onder een middagzon die de overgebleven energie uit het lichaam wegbrandt: een ondankbare taak. In de Marquee was ze weggelegd voor het Britse vijftal Dry the River. "Wij spelen eigenlijk ook liever 's avonds", zegt zanger Peter Liddle al snel. Dat gezegd zijnde, ervoor gaan doen ze absoluut wel.

Dry the River, dat vorig jaar ook op het afgelaste programma stond, speelt folksongs vol fijne harmonieën, in de stijl van landgenoten Mumford & Sons. Fleet Foxes is een andere voor de hand liggende referentie. In maart brachten de Londenaars hun debuutplaat "Shallow bed" uit. Goed onthaald, maar vaak met de terechte bemerking dat de groep nog een eigen geluid zoekt.

Op Pukkelpop werkt de jonge band de nummers van het debuutalbum af. Knappe versies van "New ceremony" en "No rest", dat met zijn epische climax wat sfeer in de tent kan brengen, passeren de revue. Met nog wat songs van dat niveau komt het binnen enkele jaren wel in orde, die plaats wat hoger op de affiche.

Op de Main Stage was het na Balthazar aan The Joy Formidable, een trio uit Wales dat krachtig uit de hoek komt. Stevige maar ook melodieuze rockmuziek met een enthousiaste zangeres Ritzy Brian. Iets om de wei wakker te schudden.

Joris Truyts

Kippenvel bij Balthazar op een tropische dag

De Belgische band Balthazar stond gisteravond nog op een podium in Oostenrijk. Hun concert daar werd speciaal verschoven naar een tijdstip eerder op de avond omdat de groep zeker op tijd weer in eigen land zou zijn om op Pukkelpop te staan.

Op 15 oktober komt hun nieuwe album “Rats” uit en de groep speelde op het hoofdpodium, waar ze de openingsact waren, al enkele nieuwe, veelbelovende nummers, zoals bijvoorbeeld “Do not claim them anymore”.

Maar uiteraard stond er ook werk uit hun succesvolle debuut “Applause” op de setlist. De band opende met “Blues for Rosann”, een hartverscheurend nummer over liefdesverdriet. Happy kan je de nummers van Maarten Devoldere, Jinte Deprez en co moeilijk noemen, hun songs zijn eerder melancholisch.

Het optreden van Balthazar kabbelde rustig voort en dat is helemaal niet negatief bedoeld. "Fifteen floors" dook op in het midden van de set en traditiegetrouw werd het concert afgesloten met het bloedmooie "Blood like wine", een song waarin de band zijn harmonieuze samenzang kan etaleren. Het laatste zinnetje "Raise your glass to the nighttime..." wordt altijd een aantal keer a capella herhaald. En dat blijft keer op keer een kippenvelmoment, zelfs op een tropische dag als vandaag.

Ellen Maerevoet

lees ook

• 18/08 "Indrukwekkende minuut stilte op Pukkelpop"

Eerder verschenen

• 18/08 Oerkreet van Greg Dulli (Afghan Whigs) vult Marquee
• 17/08 Al 123.000 festivalgangers zijn naar Kiewit afgezakt
• 17/08 "Schitterend weer en prachtige optredens"
• 16/08 Snoop Dogg lokt veel volk naar de Main Stage
• 17/08 Afsluiter Netsky doet de Pukkelpopwei ontploffen