Good vibrations met The Beach Boys in Lokeren

Eerst even doorspoelen naar later op de avond. Voor dj Dirk Stoops aan de knoppen kwam, stond nog The Australian Pink Floyd Band in Lokeren op het podium. David Gilmour van Pink Floyd heeft de Australische covergroep op zijn verjaardagsfeest gevraagd, dat betekent iets. Van opener “Shine on you crazy diamond” over “Time” tot “Comfortably numb”: De groep speelt de nummers zo feilloos goed dat je vergeet dat het een covergroep is.

© CuttingEdge.be

Een covergroep: helaas is dat ook een beetje het beeld dat van de eerste minuten van The Beach Boys blijft hangen. Van de originele bezetting zijn al enkele leden lang overleden. En dan komen liefst 13 muzikanten op: het schept het beeld alsof er veel back-up nodig is voor mochten de originele Beach Boys muzikaal even uit de bocht surfen.

Ook zingen van de 13 muzikanten zodanig veel leden mee dat het moeilijk uit te maken is: wie zingt de hoge lijntjes? Wie zingt of speelt echt mee en wie niet? In de eerste nummers overheerst de twijfel: kan deze groep het nog?

Brian Wilson zelf, door het Lokerse publiek als held onthaald, komt pas na een kwartier in de spotlights met “Surfer girl”. Hebben we dat goed gezien dat iemand pas net voor dat nummer zijn micro kwam aanleggen? Wilson, het hele optreden aan een witte piano, draagt het nummer op “aan de vrouwen”.

Sprankelend vierluik aan het einde

Maar de twijfels smelten gaandeweg toch. Hoeveel nummers heeft de groep afgevuurd, 50? En uit een ritmefoutje van Wilson, snel opgevangen door de groep, blijkt alvast dat er echt een livegroep staat. Bovendien zingen enkele van de originele leden- Al Jardine, Bruce Johnston, David Marks- best nog sterk en herkenbaar.

Mike Love neemt dan weer de meeste individuele zanglijnen voor zijn rekening, werpt intussen lustig kushandjes in het publiek en wijst aan voor wie die bedoeld zijn. Af en toe voert de groep zelfs - op aansturen van Brian Wilson - een geïmproviseerd choreografietje uit.

© CuttingEdge.be

Maar wat het publiek vooral losweekt van de twijfel, zijn de geniale harmonieën en de samenzang, de songs en het enthousiasme waarmee de groep die over de wei doet golfen. Vroeg in de set zitten “Little deuce coupe” en “I get around”. Het nieuwe nummer “That’s why god made the radio” kan naast het oude werk.

Stilaan krijgt Brian Wilson een prominentere rol en hij zingt ook toonvaster. En dan volgt het absolute hoogtepunt van de set, vier op een rij zelfs: “God only knows”, ook al slaat Wilson de hoogste tonen over, “Sloop John B”, “Wouldn’t it be nice” en de perfécte song “Good vibrations”. En ja, die songs klinken echt sprankelend, alsof ze nog niet decennialang bestaan. Een bijzonder strak “Surfin’ USA” sluit de set even later af.

Bijna anderhalf uur later begint de band aan de bissen. Al waren de topversies van “Kokomo”, “Barbara Ann” en “Fun fun fun” lang niet meer nodig om het publiek definitief te overtuigen. Dat publiek was overigens bijzonder divers. En her en der had het optreden van “The Beach Boys” enkele groepjes op het idee gebracht om met hawai-hemd en/of –slinger naar de Lokerse Feesten te komen.

Duidelijk was alvast dat iedereen vanavond voor The Beach Boys kwam. De Mens opende de avond en had moeite om de aandacht van het publiek echt te grijpen. Australian Pink Floyd Show kon bekoren, maar toen stond al wat minder volk op het terrein.

Wouter Carton

fotogalerij