Xavier Taveirne
En straks ga ik nog een Siamese tweeling ter wereld brengen, all in day’s work. Voor u denkt dat ik hier bijklus in de witte sector: het zijn niet mijn woorden, wel die van Igor Fierens.
Een fiere (sic) inwoner en dus ook kinderarts van de wijk rond St Pancras. Daar kwam de Olympische vlam voor dag en dauw voorbij vandaag. Dat trekt een volk! Zeven uur en iedereen fris en monter aan de koffie met een Britse strik in het haar. Maak u geen zorgen: Londen heeft er zin in.
Xavier Taveirne
En dat vader en zoon Mittal de vlam hier door Chelsea hebben gedragen, dat is hier geen verhaal. Hij is voor veel inwoners een weldoener: sponsort hele vleugels in een kinderziekenhuis en daar kom je hier mee op een goed blaadje te staan.
Niet altijd belangeloos, maar hoe méér hij betaalt, hoe minder het de Brit kost, denken ze in Londen. Beetje pragmatisch blijven.
Als het geld dan toch al uitgegeven is, kan je er maar beter van genieten. Fierens is al bijna net zo pragmatisch als de Britten zelf en hij kijkt ook wat lacherig als hij het vertelt.
En zo is het maar net: je kan je verzetten tegen de Spelen zoveel je wil, ze gaan gewoon door en dan kan je er misschien maar beter even in meegaan. Na half augustus is er nog tijd genoeg om alles op de korrel te nemen.
Duizend man en een Wifi-verbinding
Xavier Taveirne
Met stip op één van de lijst met ergernissen hier voorlopig: internetverbindingen. Natuurlijk, het ging vroeger ook wel zonder, maar als het nu mét kan én het lukt niét, dan heb ik de pest in.
Als iedereen tegelijk op 3G gaat of met een leger van duizend man sterk één WiFi-verbinding gaat aanvallen, moet je er niet op rekenen dat je nog veel doorgestuurd krijgt. En dus wordt er al eens gevloekt achter deze computer.
Maar ik heb tijdelijk technische hulp. Die hulp bestaat Jan Goetvinck en die heeft me daar een uitstekende satellietverbinding mee: dat kan een dag beter maken.
België in een 16e eeuws gebouw
En dan moeten we het nog hebben over het Belgium House. Het Belgische huis, dat hebt u goed vertaald. Dat is traditioneel op de Olympische Spelen, zowat elk land heeft er ééntje.
Maar dat van België spant de kroon dit keer: prachtig gebouw uit de 16e eeuw met massief hout binnen, indrukwekkende tapijten op de trappen en in de gangen, een toilet waarin je kan dansen en mannen en vrouw met pakken kunnen op het hoogste niveau praten in de Bejing-, Athene- of Sydneyroom.
En de kamers zijn netjes verdeeld: ééntje voor Vlaanderen, ééntje voor Wallonië en ééntje voor de federale regering
Eddy Merckx op weg naar Londen
De fiets is koning in het Belgium House. Het heet voluit dan eigenlijk ook Belgium House- Belgium Cycling Paradise. Iedereen die binnenloopt aan het pand in Inner & Middle Temple moet worden overtuigd van de heiligheid van de fiets.
Xavier Taveirne
En om die ambitie kracht bij te zetten komt Eddy Merckx hier morgen letterlijk binnen gefietst. Net op het moment dat de premier en de prins en de prinses het lint van het huis gaan doorknippen. En laat het dan maar echt beginnen.
Waar het BOIC zo’n pand vond? Wel, eigenlijk zitten er doordeweeks meer dan tien duizend advocaten en rechters te werken en als je dus goed kan pleiten krijg je zoiets gedaan blijkbaar. Kost wel wat: een miljoen euro.
Maar je krijgt er wel wat voor terug. Elke medaillewinnaar – ik weet het, ik klink hoopvol – wordt daar gevierd, je kan wedstrijden op groot scherm volgen en je kan eten en drinken: daar maak je ons Bourgondiërs blij mee.
Op de bestelbon voor de komende twee weken: 10.000 zakjes friet, 2.000 wafels, 32.000 flesjes frisdrank en goed 2.000 liter bier. En doe je het niet voor de sport, doe het dan voor het indrukwekkende gebouw. Andere landen benijden ons voor het Belgium House, laten we daar dan voor één keer niet vals bescheiden over doen.
Xavier Taveirne
